1 Mayıs: Slogan Var, Hayat Yok

1 Mayıs İşçi Bayramı geldiğinde meydanlar doluyor, sloganlar yükseliyor, pankartlar açılıyor…
Fotoğraflar çekiliyor, paylaşımlar yapılıyor.

Her şey olması gerektiği gibi görünüyor.

Ama asıl soru şu:
O meydanlardan sonra ne değişiyor?

Emeğin en çok konuşulduğu gün, belki de en hızlı unutulduğu gün oluyor. Çünkü 1 Mayıs, giderek bir görünürlük ritüeline dönüşüyor. Slogan atmanın, kalabalıkta yer almanın, fotoğraf vermenin ötesine geçemeyen bir alışkanlık…

Oysa emek, bir günün konusu değil; her günün gerçeği.

Bugün hâlâ insanlar geçinemiyor.
Bugün hâlâ güvencesizlik sıradanlaşmış durumda.
Bugün hâlâ “çalışmak” ile “yaşamak” arasındaki mesafe açılıyor.

Ve bu gerçekler, ne yazık ki bir kare fotoğrafın içine sığmıyor.
Sorun meydanlara çıkmak değil.

Sorun, meydanlarda söylenen sözlerin hayatın içine taşınmaması.

Çünkü emek; pankartta değil, pazarda belli olur.
Sloganda değil, sofrada hissedilir.Fotoğrafta değil, ay sonunu getirirken anlaşılır.

Bugün 1 Mayıs’ı gerçekten anlamak istiyorsak,
bir gün konuşup susmayı değil,
her gün hatırlamayı göze almak gerekir.

Daha az slogan, daha çok yüzleşme.

Ve belki de en net cümle şu:
Eğer 1 Mayıs sadece fotoğrafta kalıyorsa,
emek hâlâ kadrajın dışında demektir